Jedna ładowarka dla budynku, bez kłótni o koszty

Problem, który rozwiązuje

Ładowarka we wspólnocie prawie zawsze zatrzymuje się na tym samym: kto płaci za prąd. Przy liczniku części wspólnych rachunek trafia do wszystkich, także do tych, którzy nie mają auta elektrycznego. Stąd prywatne podliczniki, stałe składki, gotówka do zbierania, dyskusje na zebraniu.

Tutaj natomiast każde ładowanie jest zmierzone i opłacone przez tego, kto je wykonał, kartą zapisaną w aplikacji. To, co wpływa, wraca do wspólnoty.

Wspólnota instaluje ładowarkę

Podłączona do licznika części wspólnych. Energię płaci wspólnota na swoim rachunku, tak jak światło na klatce.

Widzą ją tylko mieszkańcy

Ładowarka jest w sieci i w aplikacji Taac!, ale pojawia się wyłącznie mieszkańcom, których dopuścisz. Nie jest dostępna publicznie i nie trafia do sieci roamingowych: nikt nie przyjedzie z zewnątrz i nie zajmie miejsca.

Każdy płaci za to, co zużyje

Cenę za kWh ustala wspólnota, zwykle na poziomie rzeczywistego kosztu energii części wspólnych. Każde ładowanie obciąża kartę tego, kto je wykonał: bez gotówki, bez stałych składek, bez rozliczeń na koniec roku.

Zarządca ma rozliczenia

Co miesiąc raport sesji i podział: ile naładował każdy i ile wraca do wspólnoty. W portalu, gotowe na zebranie.

A na zebraniu?

Instalacja punktu ładowania w częściach wspólnych należy do prac uprzywilejowanych przez artykuł 1120 włoskiego kodeksu cywilnego, napisany właśnie po to, żeby mniejszość nie blokowała modernizacji budynku. Jeden wspólny punkt, z kosztami dzielonymi według rzeczywistego zużycia, jest zwykle najłatwiejszy do przegłosowania.

To informacja orientacyjna, nie opinia prawna: w sprawie uchwały zwróćcie się do swojego zarządcy.

To też jest Taac!